Coba, je was mijn dikke poes, mijn tutti.
In het asiel kwam je onder een dikke deken uitgekropen.
Je koos voor mij. Je was toen zeven.
De eerste drie maanden verstopte je je op zolder.
Je kwam alleen naar beneden om te eten en te drinken.
Wat hadden we in huis gehaald!
Daarna werd je nieuwsgieriger en vond je meerdere plekjes.
Je sloop voorzichtig in de tuin en was bang voor elk blaadje.
Als er een andere poes op het afdak zat, moest ik die wegjagen.
Over de omheining ging je nooit. Hoe konden die zo hoog geraken?
De snoepjes op de handvatten in de keuken, klauwde je er onverbiddelijk af.
Toen je op dieet moest, kwam je luidkeels protesteren.
En een half jaar later bracht je je eerste muisje binnen.
Je maakte me elke morgen wakker, heel zachtjes met je pootje.
Als we laat thuis kwamen kregen we een serenade.
Je wist goed wat je van Annet niet mocht, maar van mij wel.
De laatste jaren had jij last van je nieren.
De laatste maanden had je veel pijn.
Je kwam altijd maar dichter tegen mij aanzitten.
In de kromming van mijn arm kon je nog genieten.
Ineens was het op … je werd toch nog heel oud.
Coba(2007-2026)