Het is voorjaar 1941, Nederland is al bijna een jaar bezet door de Duitsers.

Twee Limburgse jongens, beiden 17 jaar oud en nog nooit ver van huis geweest, worden aangezet om te gaan werken in het plaatsje Velbert in Duitsland in de buurt van Essen.

Na een voor die tijd verre treinreis - de ene vanuit Stramproy en de andere vanuit Meerssen - komen ze aan in een bedrijf in Velbert, waar grote granaathulzen gefabriceerd worden.
Ze moeten aan de slag in de Duitse oorlogsindustrie.

Vanuit de verte zijn ze getuige van bombardementen op het naburige Wuppertal.
De werkomstandigheden zijn allesbehalve goed en één van hen bedenkt een plan om te ontvluchten naar Nederland. Het plan, dat feitelijk gevaarlijker is dan beiden zich waarschijnlijk op dat moment realiseren, blijkt te slagen.

Vele jaren later is dit verhaal opgetekend en in 2009 is de tocht die beide jongemannen maakten nog eens overgedaan. De fabriek waar ze gewerkt hebben, bleek er na zoveel jaren nog steeds te staan, nu leeg en verlaten.

Het ‘avontuur’ van beide jongens is zeker niet uniek of spectaculair te noemen want vele duizenden Nederlanders hebben tijdens de Tweede Wereldoorlog, soms vrijwillig maar meestal verplicht, in Duitsland gewerkt. Toch heeft dit ‘avontuur’ bij beiden ontegenzeglijk een onuitwisbare indruk achtergelaten.

Deze publicatie legt de herinneringen aan deze indringende belevenis vast, aangevuld met een serie foto’s die ‘het spoor terug’ volgen.
Een kleine menselijke ‘voetnoot’ in de geschiedenis van die overweldigende, complexe oorlog.